U posljednjih petnaestak godina, crnogorske ekonomija je, zahvaljujući najviše političkoj krizi u cjelokupnom regionu, pretrpjela drastičan pad privredne aktivnosti. Visoka stopa inflacije (koja je u pojedinom periodu dobijala karakteristike hiperinflacije), pad životnog standarda i GDP-a su najočiglednije posljedice opštih uslova koji su vladali tokom devedesetih godina prošlog vijeka.

U cilju oporavka crnogorske ekonomije, Vlada Crne Gore je pristupila programu cjelokupnih ekonomskih reformi. Promjena ekonomske stukture i usvajanje standarda i zakona kompatibilnih sa pravilima koji vladaju u Evropskoj Uniji, su glavni uslovi za potpuno uključenje Crne Gore i njene ekonomije u medjunarodne tokove. Promjena privredne struktrure Crne Gore je učinila da se akcenat stavi na iskorišćavanje komparativnih prednosti kojima raspolaže Crna Gora, prvenstveno za bavljenje poljoprivredom i sektorom usluga, najviše turizmom. Uz to, od januara 2002. godine u Crnoj Gori se kao zvanično sredstvo prometa koristi EURO. Ovo predstavlja možda i najveći korak u okviru ekonomskih reformi, jer se time dobilo na stabilnosti ekonomije prvenstveno u monetarnoj sferi, što se manifestuje kroz nižu stopu inflacije.

Pokrenut je, i uvelikoj mjeri izvršen proces privatizacije crnogorske privrede, a tržište kapitala dobija sve više na značaju. Posljedice ovih dogadjaja se ogledaju kroz privlačenje novih investicija u crnogorsku ekonomiju. Medju najznačajnijim investitorima, izdvajaju se Interbrew, Daido Metal, Hit Gorica, Hellenic Petroleum, Nova Ljubljansa Banka, Magyar Telecom, Rusal i Societe Generale.

Pozitivni trendovi se mogu uočiti posmatrajući pojedine makroekonomske pokazatelje iz naredne tabele, a koji odslikavaju trenutnu situaciju u kojoj se nalazi crnogorska ekonomije.

Izvori